Dostlar için…
Türeyiş ve Mizan arasındaki bir ilişkiye değinmek istiyorum – ki bu benim Yazı’larımın mizanı/düzeni için de geçerlidir, fakat genel olarak bu söyleyeceklerim seri, sıralama ve “yazılanların bağlantılı oluşu” ile alâkalıdır. Bu sıralanış/seri/bağlantılı-yazılar mantığı, cebirsel, bilimsel, tarihsel vb. açılardan da düşünülebilir.
Bizim Şeriat’ımız, İslam Şeriatı, ruhsuz bir kurallar toplamı değildir; ve onun temelinde zulme isyan yer alır. O zaman İslam’ın bizlere tanıttığı, Tek-Gerçek Anarşi olarak zulme isyandır ki kuralların konulması da bozulması da buna dâhildir.
Açıkça, kitap isimlerimi Nitel Sayı’lara (İlke’lere) tekâbül edecek şekilde seçmeye çalıştım. Aslında isimlerinin oldukça kendilerini-açıklayıcı [self-explanatory] olduğunu düşünüyorum. Gene de, kendim de onları daha iyi anlamak için, onlar hakkında yazmak istiyorum.
Git
Benim ulaşamadığım
Nazar ettiğim ufuklara
Ve elbette ki Ruh’ul Kuds (Kutsal Ruh) Kutsal’dır ve kutsalı anlatır. Ve elbette ki Ruh’ul Emîn, Hz. Peygamber’i “emin olunan” kılar ve onun Söz’ü/Kelâm’ı da bizi Emniyet’e kavuşturur.
Çünkü ancak İnsan, O’nun Nazar’ına yetişebildi ve O’nunla yekvücut yürüyebildi.
İnsanın kendi nefsine isyan etmesi gerekir. İşte bu tek gerçek Feryat, tek gerçek Anarşi’dir. Demek ki böyle bir Anarşi tek bir şeye karşıdır: Zulüm.
Bu, halkın yetim hakkı ile imtihan edilmesine benzer. Bu o kadar ciddi/hassas bir meseledir ki, Allah bunu toplumların helâk ediliş sebepleri arasında sayar.
Göksel İnsanların [Celestial] sırlarından söz edelim. Aslında Gök Soylu Kişi, sırlarını “saklamak” için herhangi bir çaba sarf etmez. Tam tersine, o bu konuda özel bir aksiyon olmaksızın bekler (cem ile sabreder), Lao Tzu’nun deyişi ile “eylemeden eyler”.
Dostluk’un ancak Allah’ın lütfu keremi ile gerçek olduğunu/gerçekleştiğini görürüz. Bu, melekler ve insanların dostluğu için de geçerlidir. Keza “bireysellik algısı” açısından bu ikisi Doğu ve Batı gibidir. Ve ancak bireysellik ve iç-içeliğin Tevhid’i olan Dostluk (Velâyet) makamında tam anlamıyla buluşurlar.