Ben pek sık kaybolurum. Fakat kayboluşum genelde belirli sınırlar içindedir, mesela kendi mahallemde kaybolurum, onun içinde turlarım. Bu, ne çeşit bir kaybolmaktır? Mahallemin genel özelliklerini ve sınırlarını tanıyorum, o yüzden haddi/hududu aşmayacağım gibi görünüyor. Benimkisi daha ziyade onun içinde “turlamaktır”.
Garip iş, turladıkça daha önce fark etmediğim yerler ve detaylar keşfederim, ama haddi aşmam. Bulamazsam ve zamanım az kaldıysa haritaya bakarım. Buradaki ince detayı fark edebildiniz mi? Daha önce varlığını bilmediğim o yeri görmek, keşfetmek için ya kaybolmam ya yolumu şaşırmam ya da bir keşif yürüyüşüne çıkmam lazım. İşte bu, Kaos-Logos ilişkisi ve Kaos’un kontrol edilişidir; kontrollü Kaos – onu sınırları içinde serbest bırakıyorum.
“Sınırları içinde serbest bırakmak”… Sınırlanan şey serbest midir? Peki serbest olmayan (yani zaten sınırlanmış) bir şeyi sınırlayabilir misin ki? O zaman sınırlılık-süreklilik, sabit-değişken, bir paranın iki yüzü gibidir. Onlar aynı Anarşi’nin iki yönü. Düzen de Anarşi’den gelir, Kaos da.
Ama hepsi, ben yürüdükçe ortaya çıkmıyor mu? Demek ki onlar, benim Yürüyüş’ümün ve Görüş’ümün eserleri. Bu benim için böyle, ve başka türlü olamaz.
Fakat biz aynı Zât’ın eserleri olan nefsleriz. O zaman bu senin için de böyle, ve başka türlü olamaz. O zaman bu O’nun için de böyle, O zaman bu herkes için böyle.
Herkesi yaratan ancak Allah olduğu için, bu böyle. O ne ise odur, ve başka türlüsü (söz konusu) olamaz. Hepsi bu kadar.
O zaman insanın Kur’an’ın çağrısını işitmesi gerekmez mi? “Zulme karşı savaş.” İşte bu Tek-Gerçek Anarşi’dir. Ve; “Biz oyun olsun diye yaratmadık.”
Heidegger’in deyişi ile; Varlık bizi çağırmaktadır. Bu çağrıya karşılık vermek insanın sorumluluğudur ve ne dağların ne de meleklerin yüklenemediği yüktür: Gerçek – bir Kişi, Görüş Sahibi, Fert – olmak. Gerçek Olmak!
28.10.2026