Yazılış’ın Katmanları’nda bahsettiğimiz gibi; Bilgi, katmanlarda geçerek Yazı’ya dökülür – yansır. “Yarattıklarının şerrinden”, “Felak’ın Rabb’ine sığınırım”.
Bu sebepten; Varlık’a rücu etmek gerekir, bunun için de bir önceki katmana nazarımızı çevirmemiz gerekir, ta ki Kaynak’ına varıncaya kadar. Yol uzun olabilir, fakat başka yol da yoktur; bu yüzden acele etmemek gerekir.
Bilgi’nin nefsimize ait olmadığını idrak ederek, yazmaya başlayabilir ve adım adım yol kat edebiliriz.
(Sadece) Arz’ın değil; Arz’ın, Arş’ın ve Kürsü’nün Yol’unda hacca gitmek isteyen bu şekilde adım atsın. Sadece ayağıyla değil, kalbi ve kelimeleri ile adım atsın. Gerçek Hac budur. Gerçek çöl, kurumuş kalpler ve kararmış benlikleridir. Yağmur [gözyaşı] yağmayan yer kurur, Işık [Akıl] perdelenince nefs kararır.
Her gelişin bir dönüşü, her çıkışın bir inişi vardır. Bilgi’ye erişim edinmek bir şeydir, onu özümser ve kendimize katarız, (bu kişinin Hakk’a rücu etmesidir); bir de, özümsenmiş olanın Aktarım’ı vardır, ki bu da ikinci bir aşamadır. Sonra; bu ikisi bir döngü, bir Devinim oluşturur. Zamanda bu geri-dönüş, sürekli bir “yeniden tanışma”dır. Hakk, böylece İsim ve Sıfat’larını izhar eder. Ontolojik Tekâbüliyet gereği, bu tüm sahih yaratıcı süreçler için böyledir. Böylece arınır, arındırır ve arınmış olanın güzel kokularını yayarız.
Misal… Kur’an’da Nahl Suresi’nde kendisine vahyedildiği beyan edilen Arı’yı ele alalım – (“nahl”, “arı” anlamına gelir).
Arı, çeşit çeşit çiçekten polen toplar. Bu, onları kendisinde cem edip özümsediği ilk aşamadır. Sonra; onu kendi bedeninde sentezler ve bal yapar; sonra da onu aktarır. Bu da, onları sentezleyip, Vahy’e göre düzenleyip aktardığı ikinci aşamadır.
Birincisine yükseliş (mi’rac), ikincisine iniş (nüzul) deriz.
Arı hiç çalışmaktan sıkılır mı? Hakk’ın Vahy’ine muhatap olanlar da görevlerini içten bir samimiyet, fayda bilinci ve zevkle yaparlar. İşlerinde her ân O’nu zikrederler.
04.04.2025
