Yahudileşme Problemi, yahudi-musevi kelimelerinin ayrım ve farkı, mistisizmin arındırılması gibi meselelere önceki yazılarımızda epeyce değindik; bu yüzden Okuyucu’nun bunları bildiğini varsayacağız artık ve yazıları böyle ilerleteceğiz.
Ağaçlar, İlim için gerçekten çok güzel ve uygun sembollerdir. Aynı zamanda “Yaşam” için de… Hayat Ağacı diyagramı/şeması da bunlardan birisidir. Her türlü, hepsinde gördüğümüz bazı belli başlı ortak özellikler bulunur. Hepsinden önce, Yukarısı ile Aşağısı, Gökyüzü ile Yer, iki zıt kutbun ortasında ve kesişiminde bir başlangıç noktası/başlayan-başlatıcı nokta (tohum) vardır. Yukarı’dan Aşağı’ya inen rahmet (yağmur) ile, o tohum göğe yönelir ve toprağa saldığı kökleri ile ondan beslenir. Birisi Rahman’ın Rahmet’inin remzidir diğeri ise Rezzak Rahim’in verdiği rızkıdır. Bunlar olamadan, ne ağaçtan ne de meyveden bahsedilebilir.
Görüldüğü üzere, Ağaç, sadece bir ağaç değildir; o aynı zamanda bir “işaret”tir yani bir ayettir. Keza tüm bu hakikatlere işaret eder. Ağaçların da çeşitleri bulunur ve sembolizmi bir alt-düzeyde düşünürsek, bunu “farklı ilim çeşitleri/türleri” ve hatta “farklı vahy çeşitleri/türleri” olarak da düşünebiliriz. Sonuçta arıya dâhî vahyeden Rahman’ın lütfu kısıtlanmış değildir. Bununla birlikte, tüm ağaçları Ağaç kategorisine dâhil eden belli başlı özellikler bulunur, değil mi?
Tüm ağaçlar Genel’den Özel’e, kalından inceye bir dallanma davranışa sahiptir. Fakat, ağacın ne olduğunu anlamak, onu tanımak için bütününe bakmamız gerekir. Aynı zamanda, önceki bahsettiğimiz Rahman-Rahîm tecellîsi ve Arş-Arz (Gök-Yer) diyalektiği gene geçerlidir. Şimdi buradan tekrar İlm’e bakalım.
İlimler de hem kendi içlerinde hem de kendi aralarında genelden özele bir sıralanışa sahiptirler. Hepsinden önce, Levh-i Mahfuz hepsini kapsar, çünkü ilk kaynak, 1. Levha’dır. 2. Levha olarak Ra’nın tableti/levhası ise ilkinin tecellîgâhıdır ve “bir âlem”e hitap eder. Fakat aralarındaki tekâbüliyet gereği sadece bir âlem ile kısıtlı olduğunu söylemek doğru olmaz. (Bunları yazıyoruz ama kim okuyup da anlayacak? Ama olsun, bu da bir ibadettir.)
Zaman ilerledikçe İlim de ilerler. Bu, tabii kutsal ilmin ve Levh-i Mahfuz’daki İlm’in değiştiği anlamına gelmez, çünkü o Zaman’ın ötesindedir. Biz, Zaman Meleği sayesinde onun en mükemmel tecellîsi olan Kur’an’ı okuruz. Demek ki iki çeşit İlim vardır en temelde: Zaman-Ötesi bir mâhiyette olan ve bu ilkinin Zaman ile tecellîsi, “Zaman ile Seyr’i” olan. İkincisi, en saf hâliyle İnsan-ı Kâmil’in Nazar’ı, Nazariyat’ıdır, ve direkt olarak. Zaman Ötesi olana işaret eder. İşte İnsan-ı Kâmil’in Rahman’a olan şu yakınlığında, araya şeytanın veyahut iblisin girebileceği bir boşluk yoktur. Şeytanın pisletmesi ve iblisin hileleri/oyunları ancak daha alt düzeylerde başlar.
Önce, İblis, İnsan ile beşerin arasına girip, aralarını açmaya gayret eder. Çünkü İblis’in düşmanlığı İnsan’adır, dostumun/efendimin deyişi ile “gözü yükseklerdedir”. Yani, İblis, Yukarı’dan, üst mânevî düzeylerden, Arş’tan ve onu tutan meleklerden gelen bilginin, İlâhî Vahy’in ve İlham’ın beşere varmaması için büyük bir gayret gösterir. Eninde sonunda kaybedecektir ama o arada kandırabildiği kadarını kandırmaya gayret eder.
Böylece artık beşerî ilimler sorgulanmaya açık hâle gelir, hem doğruluk/tutarlılık hem de etik/ahlâkî açıdan. Bu aynı zamanda hayr-şer diyalektiğidir ve bu konuda yolumuzu sapıtmamak için Kur’an’a sığınırız, ki böylece Şeriat’ı kendimize yasa ve rehber ediniriz. Böylece, herhangi bir ilmî araştırma konusunda İblis bizi kandırmaya çalışırsa, “Hayır, bu zulümdür, haddi aşmaktır, Şeriat’a ve İslam’a aykırıdır.” diyebiliriz. Mesela, “bilimsel araştırma” adı altında, bir kediciğin kafatasını delenler veya hayvanları kafesleyip zehirleyerek öldürenler, bunu yapabilseler (şeriata uysalar) belki ebedî azaptan kurtulabilirlerdi.
Bilimsel araştırma adı altında yapılmış olan işkencelerin temelinde Kibir bulunur. Kibir, kişinin kendisini ilah zannetmesine ve haddi aşmasına yol açar. Zulümden hiçbir hayr gelmez. Fakat iblisin kandırma stratejilerinden birisi – beki de şu günlerde en etkililerinden birisi – beşere putlar tanıtmasıdır. Bunlar üç temel puta bağlıdır: Lat-Menat-Uzza, yani Para-Güç (Repütasyon)-Şans. Sahte idealler genelde bu üç put çevresinde şekillenir. Eşek yükü ile para kazamayacak olsalar, veya “araştırma”larının onlara getireceği tanınırlık/repütasyon olmasa, bu kadar sistematik ve kontrollü fakat zalimce eylemlerde bulunabilirler miydi? Bu arada, mesela bahsettiğimiz sahte ideallerden birisi de bu sistem ve kontrol idealidir. Hâlbuki bu hayra olduğu kadar şerre de hizmet edebilir, bir işkence de soğukkanlı ve sistematik olabilir ve bu (açıktır ki) övünülecek bir şey değildir. Ama onlar bundan övgü ile bahsediyorlar. İşte, sahte bir barışın hâkim olduğu bir dünya toplumunda, karanlık odalarda mazlumlara işkence edilir.
Sanmayın ki halk, bu suçlardan sorumlu değildir. Zâlime sözüyle dâhi destek olan, zâlimin tarafındadır. Savaşmayanlar ancak korkaklardır. Savaş ve mücadele ise sadece elin silah tutması değildir, mazlumun tarafında durmaktır, Hak için mücadele etmektir.
Ve sizinle savaşanlara karşı siz de Allah yolunda onlarla savaşın. Ama haddi aşmayın. Şüphesiz Allah, haddi aşanları sevmez.
Ve onları yakaladığınız yerde öldürün, ve sizi çıkardıkları yerden siz de onları çıkartın, ve fitne öldürmekten daha kötüdür. Onlar, Mescid-i Harâm çevresinde sizinle savaşmadıkça siz de onlarla savaşmayın. Eğer savaşırlarsa, siz de savaşın. İşte kâfirlerin cezası böyledir.
Eğer vazgeçerlerse, şüphesiz Allah Gafur-Rahim’dir.
Fitne kalmayıp, din tamamıyla Allah’ın oluncaya kadar onlarla savaşın. Eğer vazgeçerlerse zâlimlerden başkasına düşmanlık yoktur.
Harâm ay, harâm aya karşılıktır. Hürmetler de karşılıklıdır. Kim, size saldırırsa siz de onlara aynı şekilde karşılık verin. Allah’a karşı takvâlı olun. Ve iyi bilin ki Allah, takvâlı olanlarla (muttaki’lerle) beraberdir.
Bakara Suresi 190-194. Ayet
O zaman neden işkence edip zulmedenler için bir idam cezası yok? Acaba inananlar gerçekten korkak mı, yoksa gerçekten güçsüz durumda mı? Şu durumda, Hak için mücadele etmekten kaçanlar, iblisi haklı çıkarmıyor mu? Hakk’ın emrettiği Adalet’i getirecek, cezayı kesecek, iyiyi ödüllendirip kötüyü cezalandıracak, halkın alaycılığına kırbaç ile cevap verecek bir demir pençe, bir adam yok mu şu diyârlarda?
Halk, milyon yıl geçse de adam olmuyor.
Günümüz insanının bir problemi de Adalet’i duygusallık ile karşılamaları. Hak için, Adalet için celaliyet iyi olabilir ama konunun duygusal açıdan ele alınması hatalara yol açar. Bunun bir örneği de hümanizm denilen fikir hastalığıdır. Tecavüzcü ikinci bir şansı hak eder mi? Namussuzu hapishaneye tıkıyorlar, bu sefer diğer mahkumlara tecavüz ediyor! Hapisten çıkınca aynı halta devam ediyor. Daha başından başı kesilse, ona insanevladı korunmuş olmaz mıydı? (İnsanın tecavüzcüye gösterdiği tavır, bir anlamda kendi nefs-i emmâresine gösterdiği tavırdır. Demek ki ancak nefs-i emmâresinin kafasını kıramayan bir korkaktan hümanist olabilir.) Hiç kanserli bir hücreye acıyor muyuz? Hayır, onu kesip atıyoruz çünkü o iyileşmeyecek ve sadece çevresine ve vücuda zarar vermeye devam edecek. Dolayısıyla, “tedavi edilebilir olan” ile “tedavi edilemez olan”ı ayırt etmek gerek.
Eğer idam cezasının siyasi gerekçelere alet edilmesinden korkuluyorsa, bunun çözümü basit: İdam cezasını katliam/cinayet, tecavüz ve işkence suçlarına özel hâle getirmek. Kısacası, onu soyu ve toplumu ciddi biçimde sakatlayan caniliklere özel bir ceza hâline getirmek. Çöpü çıkarmak lazım.
Adalet, dinin temeli sayılmadıkça, kanıta dayalı net ve keskin hâle gelmedikçe, bir toplumun kalkınması mümkün değildir.
Şimdi, gelgelelim iblislerin avlanmasına. Şuraya kadar saydıklarımız çoğunlukla “Şeytanların Katli” ile ilgiliydi. Bir de bunları işe alan iblisler vardır. Bunların tespiti, biraz daha zor olsa da imkânsız değil. Bunları tespit edip, orduyu ve polisi, devleti ve milleti onlara düşman etmek lazım. Çünkü, mesela milyonlarca dolar karşılığında katilleri işe alan ultra-zenginleri adalete teslim etmek için gerçekten kolluk kuvvetleri şarttır.
Konuyu, İlim’den Adalet’e getirerek fazla mı abarttım? Hayır, zannetmiyorum. Çünkü bizler, bu dünyaya rahat etmeye gelmedik. Ve İlim ile Adalet, her zaman birlikte ilerler; en azından İnsan-ı Kâmil için, İlim edinmek bir Adalet anlayışının sonucudur. (Biz böyle öğretildik.) Çünkü İnsan için, İlim Hakk’tan gayrı olamaz. Ve Hak Adalet’i emreder.
06.11.2026