Ve biz; Sema’yı (göğü), Arz’ı (yeri) ve bunların arasındakileri eğlence olsun diye yaratmadık
Enbiya Suresi 16. Ayet
Acaba Allah, meleklere “Ben sizin bilmediklerinizi bilirim” derken neyi ifade etmişti? Üstelik, bundan hemen önce (veya sonra – hafızam beni yanıltıyor olabilir) Âdem’e Kelime’leri öğretmişti. Peki melekler neden “biz Seni tespih ederken…” demişti?
Demek ki; Orijinal Yaratıcı, kendi kusursuz melekleri ile bir ebediyyet yerine, ızdırap ve acının ve çilenin var olduğu bir senaryoyu seçmiştir. Bu olayı birkaç farklı açıdan görebiliriz, ama onun yerine (bu Yaradılış’a) Sebep olan Kelime’leri sayayım: Aşk ve Dostluk.
Esasen, melekler İlâhî Logos’un (Tanrı’nın Hayal’indeki) yansımalarıdır; O’nun yaratımı ile “bireysel” formda ortaya çıksalar bile, bu, onların tek bir Zât’a ait olduğu gerçeğini değiştirmez. Dolayısıyla, onlar Tanrı’nın hoşuna gitmeyecek herhangi bir şey söyleyemezler; çünkü zaten O’nun zihninin bir yansımasıdırlar. Yani, ortada Tanrı’nın Kelâm edebileceği Kişilik yoktur. Dolayısıyla da Aşk/Aşkınlık, Dost/Dostluk bu dairede yoktur.
Aşkınlık ve Dostluk, İmtihan’ı gerekli kılar. Sınanmayan bir Aşk ve sınanmayan bir Dostluk, Gerçek değildir. Tanrı, en mükemmel hayali kurabilir, bunu somut hâle de getirebilir; fakat onu (mahlukatı/yaratılmışı) Gerçek hâle getiren İnsan’ın seçim özgürlüğüdür. Ve ancak İnsan Aşk’ı seçtiğinde yepyeni Kelime’ler izhar olur. İşte bunlar, meleklerin bilmedikleri ve ancak tanıklık ettikleri şeydir.
Kısacası; Gerçek hâle getiren, gerçekleştiren şey, Hakk’ın Zâtî Tecellî’sidir. O, çevresindeki Dost bildiklerini (Hakk lütfu ile) Gerçek hâle getirir. Böylece İnsan-ı Kâmil’in Gönlündekiler için Yaşam basit bir vehim olmayı aşar. O’nun lanetledikleri ise O’ndan ve muhabbetinden uzaklaşır ve nefslerinin yalanlarına sürgün edilirler. Bu sebepten, kalp kırmak en büyük günahlardan birisidir; ve insan kimin Zâtî Tecellî’ye mazhar olduğunu bilemeyeceğinden her daim saygılı olmakla mükelleftir.
15.01.2026
